محمدبن عبدالعزیز المسند
بار الها! سوزش گناهانم و ترس از فرجام ناخوشایند، مرا به سوی تو آورد. پروردگارا! سرزنش‌های مدام وجدانم، مرا به سوی تو کشاند ... .
تازیانه‌های ترس از روز هراس‌انگیز، قلبم را شعله‌ور نمود ... .
نزدیک بود آه و فغان، روشنایی دیدگانم را از دست بگیرد ... .
(آه ... خدای من! بار گناهان چقدر بر دوشم سنگینی می‌کند).
بار الها! هر کس، گریان به دروازة تو آید، طرد نخواهد شد ... اکنون من به دروازة تو آمده‌ام و داستانم از این قرار است ... البته آنگونه که تو از من شناخت داری، خودم ندارم ... تو به حال من آگاهتری.
پروردگارا! من به سوی تو برگشته‌ام و از کرده‌ام پشیمانم ... مرا ببخش ... رسوایم مکن ... مرا به حال خودم وامگذار ... .
من با شیطان همه جا هم سفر بود‌ه‌ام ... به جز راه خدا که در آن سفر ننموده‌ام ... ابلیس همه جا در بیراهگی کنارم بود ... مرا برای رفاقت خود برگزیده بود ... و من چقدر نادان بودم که بودن در کنار او را پذیرفتم ... شیطان سربازانی دُور من گماشته بود ... آنها مرا گول زدند و با من فریبکاری کردند.
و چون به فکر توبه می‌افتادم، به من می‌گفتند: توبه لازم نیست، پروردگار به دل‌ها می‌نگرد ... .
آه ... خدای من! چقدر با گناهان بر دوشم سنگینی می‌کند.
پروردگارا! مرا ثروت، زیبایی، فراغت و جوانی‌ام مغرور ساخت ... شیادان، برایم سوزاندن حجابم را نیک جلوه دادند ... .
چقدر احمق بودم ... چگونه حاضر شدم لباس‌های تنم را تکه پاره کنم؟! عقلم کجا پریده بود؟! هنگامی که درب و پنجرة خانه‌ام را به روی مدها گشودم ... من هیچگاه در این مورد که نامة اعمالم را به دست راست خواهم گرفت یا دست چپ، فکر نکردم ... .
هیچگاه در مورد داغ شدن چهره‌ها و پهلوها ـ در دوزخ ـ فکر نکردم ... .
آه خدای من! چقدر بار گناهان بر دوشم سنگینی می‌کند.
بار الها! آنگاه که ابلیس مرا بسان بزغاله‌ای به گرگ‌ها سپرد، اصلاً به یاد روز حساب نیفتادم. چقدر نادان بودم، چگونه حاضر شدم شرفم را نابود کنم؟! من که کشتن بی‌گناهان را نمی‌پسندیدم؟!
بار الها! تنها تو به درد و به دوای آن آشنا هستی. من از طبیب دیگری، دارو نمی‌طلبم ... تو از همه کس به من نزدیکتری ... .
آه خدای من! چقدر بار گناهان بر دوشم سنگینی می‌کند.
بار الها! مرا به کسی که تیر ـ میانی خیمه‌ام را راست کند بسپار ... امر ولی‌ام مرا در شگفت انداخته ... نمی‌دانم او کودن و ساده است یا به دروغ چنین وانمود می‌کند... .
هیچگاه از من سؤال نکرد کجا بوده‌ام و به کجا رفت و آمد دارم؟ برایش اصلاً مهم نبود، من با چه کسانی سر و کار دارم ... .
با فراهم نمودن آب و آذوقه و مایحتاج زندگیم، در واقع مرا در امر گناه یاری می‌کرد... رانندة جوان بیگانه در اختیارم گذاشت ... با او بازارهای و خیابان‌های شهر را بدون اینکه مزاحمی داشته باشم زیر پا می‌گذاشتم ... .
راه رفتنم به راه رفتن ابلهان و بازیگران می‌ماند ... عقل هر خردمندی را می‌ربودم ... با عطر و ادکلن و سرخاب، آتش دوزخ را با دستان خود بر خویشتن می‌افروختم ... .
آه، خدای من! چقدر بار گناهان بر دوشم سنگینی می‌کند.
بار الها! ای پذیرندة دعاها ... ای بخشندة گناهان ... .
از خطاهایم درگذر، تو بودی که قلبم را از خواب غفلت، بیدار ساختی ... و من به عنوان یک زن مؤمن با تو عهد می‌بندم که از این به بعد، همواره در تسبیح، روزه و نمازم ببینی ... .
بار الها! به دروازة تو برای ابراز زبونی و اعتراف آمده‌ام ... .
من از تمامی راه‌های انحراف دست کشیده و به عفت و پاکدامنی چنگ زده‌ام ... از امروز به بعد، در راه خلاف حیا و عفت، قدم نخواهم گذاشت ... شیادان کوشیدند که مرا برگردانند ... حیله‌ها به کار بستند ... هر چه از دستشان برمی‌آید بکنند ... آرزوهایشان با قتل من نیز برآورده نخواهد شد ... .
بار الها! با همان لباس گناه به تو روی آورده‌ام ... .
و از پروردگار شنوا، توانا، محسن و پاسخگویم، امید لباس تمیز و شایسته دارم ... ای خدای بخشنده و مهربان! گریه‌ها و حسرت‌هایم را نادیده مگیر ... و قلم عفو را بر گناهانم بکش ... .